Yek.Rooz.bozorgtar

نوازش

2006-11-20T13:30:00.000+03:30

آنکس که زندگی را به مبارزه میخواند و برخلاف جریان آن شنا میکند.
باید منتظر سیلی های گیج کننده آن که دایم به صورتش خواهد خورد
باشد.
این نوازش زندگیست.

برهنه

2006-11-20T13:27:00.000+03:30

هیچ کس تو رانخواند
و بر سطرهای جاری روحت دستی نکشید
از ریزش اشکت کسی نسوخت
امشب ماه تو را در آغوش خواهدکشید
آنگاه که برهنه از ""دخمه ات""بیرون می آیی.

ریزش مترو تهران

2006-07-19T11:16:00.000+03:30

نمی خواستم چیزی در این باره بنویسم اما نشد . قصد اینکه
وبلاگ خبری هم داشته باشم را نداشته وندارم اما حادثه امروز مترو
چون در زمانی رخ داد که من در نزدیکی آن قرار داشتم و وحشت مردم
وترسشان از زندگی در این شهر درندشت و بی در و پیکر و پر حادثه و
بی قانون را دیدم و حسش کردم مرا بران داشت تا در این کشور گل و بلبل
حداقل سوال کنم که گناه این مردم چیست؟
این مردم چه گناهی دارند که باید تاوان ندانم کاری بی عرضگی برخی
از مدیران را با جانشان بدهند.
هر روز حادثه ای در کمین زندگی ما نشسته است
از دزدی مسلحانه گرفته تا آدم ربایی و ریزش ساختمان و قتل و تصادفات
رانندگی و غیره

به کجا باید پناه برد که گندیدگی از نمک است.
حادثه امروز مترو با آنکه در لحظات پر رفته و آمد رخ داد به فاجعه تبدیل نگردید
این شاید در عین بد شانسی زندگیمان از خوش اقبالی رهگذران است
که هر روز از این مسیر تردد میکردند.
تا خدا چه بخواهد

اعتماد

2006-05-14T15:43:00.000+03:30

دوستی میگفت
نمیدونم با این بچه چیکار کنم اصلآ حرف هم را نمی فهمیم هر چی هم میگی
انگار نه انگار که با اونی . اصلآ حرف تو کله اش نمیره هر چی میگم پسر چته
جوابی نمیده . همش با دوستانش که نمیدونم کی هستن چی هستن از کجا
اومدن حشر ونشر داره مترسم خدایی نکرده از راه بدر شه این دوره زمونه به
کی میشه اعتماد کرد. بی تجربه است میافته تو چاه اونوقت خر بیار و باقلی بار
کن

گفتم : بی خودی مترسی بچه های این دوره زمونه صد تا مثل منو تو رو میبرند
لب چشمه و تشنه برمیگردونند
گفت : آره صد تا مثل منو تورو نه یکی مثل خودشونو . اونهایی که آدم ازشون
مترسه یکی زرنگتر از خودشونه . اینه که آدم را به وحشت میندازه
گفتم : بی اعتمادی اول ترسه چقدر سعی کردی که بهش اعتماد کنی

گفت:اون نمی تونه دماغشو بگیره دلت خوشه ها چه اعتمادی چه دوغی چه کشکی
خواستم چیزی بگویم دیدم مصداق اون شعر که

خانه از پای بست ویران است ---------- خواجه در بند نقش ایوان است
نظرتون چیه

رها

2006-05-14T15:36:00.000+03:30

رها
چون قاصدک بربال باد
و
سوار برامواج ناپیدا
سبکبال در پرواز
به سوی سرنوشت نامعلوم
میرقصد.

تصادف

2006-05-14T15:31:00.000+03:30

این روزها روزهای دل انگیزی است. آسمان اصلآ کم فروشی نمیکند. باد و باران
و تگرگ و هوای خنک همه را سر شوق آورده است

خلاصه هوایی است بس دلپذیرکه شاید سال تا سال فقط یکی دوبار تکرارشود
و لذتش بر تن ما دود گرفتگان مخمور بنشیند

اما در همین روزها هم چیزهایی پیش میاید که نمیدانم باید خلق تنگ کنیم یا
با زهرخندی بگذریم تا این نشئگی هوای دلپذیر را نپرانیم

دوستی تعریف میکرد

دریکی ازشبهای هفته گذشته همون موقع که باد داشت درختهای یه وری شده
خیابان ولی عصر را کجتر میکرد درحال رانندگی به سمت خانه بودم خیابان طبق
معمول شلوغ بود من هم که آدم محتاطی هستم در این هوا محتاط تر رانندگی
میکردم. در حال صحبت با عیال بودم که ناگهان ماشین جلویی زد روی ترمز و
خواست با یک دنده عقب ماشینش را در جای خالیی که دیده بود پارک کند

من هم که در یک عمل انجام شده قرار گرفته بودم با گرفتن فرمان به سمت چپ
خواستم ماشین جلویی را رد کنم که صدای ترق برخورد دو ماشین هر دویمان را
متوقف کرد
با عصبانیت پیاده شدم خواستم دادو بیداد بکنم که طرف با یک لبخند و معذرت
خواهی ما را آچمز کرد

بعد از نگاهی به ماشینها طرف گفت
من کوپنهای بیمه ماشین همراهم نیست. اگر لطف کنید با هم تا درب منزل که
همین نزدیکی است برویم من کوپن خسارت رو تقدیم میکنم
از لفظ قلم حرف زدن و برخوردش خوشم آمد. پرسیدم منزل کجاست ؟
گفت : خیابان سهیل
گفتم : منهم مسیرم همان جاست . پس با هم براه اوفتادیم ایشان جلو منهم
پشت سرشان.
توی ماشین که نشستم عیال گفت: اصلآ مواظب نیستی کجارو نگاه میکردی
ماشین به این گندگی رو ندیدی؟ حالا چی شد ؟کجا میریم؟
خواستم دلیلی بیاورم اما دیدم هیچی نگم بهتره . فقط
گفتم : قراره بریم در خونه اش کوپن خسارت رو ازش بگیرم و بریم بیمه
گفت : اگه در بره چی؟
من که دلشوره داشتم با این حرف عیال دلشوره ام بیشتر شد و بهش گفتم

نه ! این کاره به نظر نمیاد اما محض احتیاط شماره ماشینو وردار
عیال غرولند کنان شماره را نوشت و گذاشت جلوی داشبورد

همه حواسم به ماشین جلویی بود که گمش نکنم اما طرف انگار که فکر ما را
خوانده باشد آرامتر از آنی میرفت که بخواهد فکرفرار باشه شاید هم هنوز
شوکه تصادف بود

نمیدونم توی همین فکرها بودم که پیچیدیم به خیابان سهیل پس از طی مسافتی وارد
کوچه تابان شدیم با تعجب به خانم نگاه کردم میخواستم چیزی بگم که دیدم
جلوی مجتمع آپارتمانی ما متوقف شد

عیال مهلت نداد گفت تو که گفتی میریم در خونه اون پس چرا اومد اینجا ؟
بدون کلمه ای حرف پیاده شدم. تا خواستم چیزی بگم طرف با لبخندی از روی
شرمندگی گفت:الان کوپنها رو میارم

گفتم : خونه تون مگه اینجاست
با تعجب گفت :بله ! چطور مگه؟
بدون توجه به سوالش پرسیدم : واحد چند ؟
واحد هشت با تعجب بیشتری گفت : چطور مگه ؟ چیزی شده ؟
گفتم :هیچی کوپنها رو بیار واحد یازده من هم آپارتمانم همینجاست
نمی دانستم چه بگویم و نمیدانست چه بگوید

یکسال بود که همسایه بودیم ولی حتی یکبار نیز همدیگر را ندیده بودیم

بادی خنک از درب رو به بالکن در خانه می پیچید . فکر میکردم
واقعآ برای چند نفر از ما ها این اتفاق میتواند رخ دهد
و چند نفر از ما ها هستیم که همسایه های خود را می شناسیم

خاطره

2006-05-14T15:29:00.000+03:30

همه زندگی خاطره است
خاطره ما از اونهایی که رفته اند
و
خاطره ما برای اونهایی که خواهند امد.

قطعه ای از زندگی

2006-05-14T15:20:00.000+03:30

عکس را وقتی در قاب جای دادن جلوه دیگری پیدا کرد. چشمان سیاه و درشت و

ریش انبوه دو عنصری بودند که در نگاه اول به چشم می خورد.
عکس را بعد از چهلم پدرش با اصرار بچه ها گرفته بود .چند سال پیش بود
خانم و بچه ها تا اونموقع قدرت رو با این همه ریش ندیده بودند.واسه همین
هم خواسته بودند تا یادگاری یک عکس از این همه ریش داشته باشند.
و الان همون عکس زینت بخش دسته گلی شده که محمد اقا سفارش داده .
عکس را فرزین از آلبوم در آورده بود . محمد اقا گفته بود این عکس بهتره وبرای
بزرگ کردن برده بود ند عکاسخانه .
محمد اقا از همون اول با قاب رنگی مخالفت کرده بود و میگفت :
برای مراسم عزاداری قاب بهتره مشکی یا یک رنگ تیره باشه.
اما فرزین زیر بار نرفته بود که نرفته بود.
قاب را به رنگ ابی روشن گرفته بود و عکس را در آن جای داده بود .
بابام همیشه رنگ ابی رو دوست داشت میگفت "به آدم ارامش میده"
اگه از حرف مردم نمی ترسیدم الان پیرهن و شلوار آبی می پوشیدم.
فرزین فرزند بزرگ خانواده چهار نفره آقا قدرت بود و یه جورایی حرفش
تو خانواده در رو داشت و بخاطر همین هم کسی دیگه روحرفش حرف نزده
بود.وقتی محمد اقا نزد خواهر زنش گلایه کرده بود که این چه جورشه .
گلاب فقط گفته بود :نمیدونم.
بیشتر از اونی تو خودش بود که بخواهد کاری بکند یا چیزی بگوید.
دست ودلش به هیچ کاری نمی رفت.
خاطرات سالها زندگی مشترکش با قدرت یکهو ریخته بود تو ذهنش
و داشت دیوانه اش میکرد هر جای خانه هر گوشه اش و هر چیزی
بوی قدرت را همراه خودش داشت.
تمام این سالها چنان بهم عادت کرده بودند که حتی یک لحظه بدون
هم بودن را بخود راه نداده بودند و حالا قدرت رفته بود و گلاب را با یک
دنیا خاطره جای گذاشته بود.
ساعتهای اول همش شیون و زاری بود . همه مات شده بودند.
کسی نمی دانست یا نمی توانست کاری بکند .
گلاب فقط توانسته بود خواهرش را خبر کند . خواهرگلاب وشوهرش
ساعتی نشد که خودشان را رسانده بودند .محمد اقا که
اومد به همه فامیل زنگ زده بود.وقتی می پرسیدن چی شده
می گفت : مرگ مفاجا . راحت شب خوابیده و صبح بیدار نشده
خدا بیامرز مرگشم از اون مرگها بوده بدون درد و دردسر . و
فامیل سرازیر شده بودند طرف خانه.
محمد اقا تقریبآ تمام فامیل را خبر کرده بود . عمه و عمو هم از
شهرستان براه افتاده بودند و همه منتظر امدن انها بودند.
جنازه هنوزتوی اتاق خواب بود گلاب اصلآ متوجه نشده بود. صبح
طبق معمول بیدار شده بود تعجب کرده بودکه قدرت هنوز خوابیده است.
کم پیش میامد که از اون زودتر بیدار بشه واسه همین هم گفته بود
هنوز خوابیدی لنگه ظهره مرد بلند شو . صدایی نشنیده بود . نگران
تکانش داده بود و بعد جیغ بلندی کشیده بود و همسایه ها ریخته بودند توی خانه.
فرزین و ترانه بعد از محمد اقا به خانه رسیده بودند. یکی از همسایه ها
خبرشان کرده بود. بعد از ورودشان خانه شده بود صحرای کربلا صدای شیون وزاری
تا ان سر کوچه هم میرفت . حالا دیگر همه در محله خبردار شده بودند.
فرزین با چشمان قرمز و باد کرده دنبال کارها بود .
محمد اقا نیز دستوراتی به اهالی خانه میداد.
چای و خرما و از اینجور چیزها راتهیه کرده بود.
بعضیها را هم برای پذیرایی بسیج کرده بود .
کلآ از اون ادمهای موثری که توی عزا و عروسی خیلی بکار میایند.
گلاب گوشه ای کز کرده بود. چشمان آبیش یک کاسه خون بود .
صورت گرد و سفیدش توی اون لباس مشکی درخشش خاصی داشت
انگار هنوز از برق جوانی درته چشمانش چیزی باقی مانده بود.
وقتی هراز گاهی سری بالامیکرد میتوانستی ان برق رادرچشمان سرگردانش
ببینی.هر وقت تازه واردی از راه میرسید شیون وزاریش اوج میگرفت
و خانه را پر میکرد.ساعتهای اول گلاب خودش را کشته بود .
زنهای فامیل دور و برش را گرفته بودند اما گلاب انگار در این دنیا نبود .
هر گوشه خانه را که نگاه میکرد انگاری قدرت انجا بود و با چشمان
درشت وسیاهش به او خیره شده بود .
از وقتی که با هم آشنا شده بودند سالها میگذشت. قدرت را در محل
کار در اداره دیده بود.جوانی بلند بالا و کشیده با دستانی اویزان
و صورتی گندمگون که توی چشم خیلی ها بود . در یک ظهر
تابستانی وقت نهار به او نزدیک شده بود و بدون حرف پیش ازش
خواستگاری کرده بود .
گلاب خود را باخته و نمیدانست چه بگوید یکه خورده بود سرخ وسفید
شده بود و فقط گفته بود " یعنی خواستگاری همینطوریه "
و قدرت خندیده بود و دستها را بهم مالیده و رفته بود .
هر چند قبل از آن نیز یکی دو بار که چشم در چشم شده بودند
سرخی تا بناگوش در رفته را میشد در چهره شان دید.
صادقانه حرف میزد و حرفش به دل می نشست موقعی که با هیجان حرف
میزد صدایش ناخواگاه بلند میشد و گلاب دایم متوجه اش میکرد.
وصدا ناگهان به پایین میلغزید.
از همان اول سنگهایش را وا کنده بود . اهل دروغ و ریا نبود از دود و دم
متنفر بود و به قول خودش فقط گاهی آنهم گاهی دمی به خمره میزد.
کاری بود و سربزیر و سخت کوش.
توی اون سالهای سخت خیلی زخمت کشیده بود . بعد از بدنیا آمدن فرزین
گلاب خانه نشین شده بود و بعداز اون هم ترانه بدنیا امده بود.
"راستی ترانه کجاست صدایش نمی اید " با خودش گفته بود.
اون که عاشق باباش بود و باباشم عاشق اون به قول قدرت "عشق دوم "
و صدایش نمی امد.
ترانه پا در بغل و سر برروی زانو گذاشته بود وهیچ صدایی از وی بگوش
نمی رسید وقتی به خانه رسیده بود جیغی از ته دل کشیده بود و
بی هوش شده بود و از وقتی بهوش امده بود در همین
وضع مانده بود انگار خواب بود و ای کاش که همه اینها خواب بود .
ترانه فرزند دوم خانواده بود و همانقدر که فرزین به پدر رفته بود ترانه مانند مادر
احساسی با محبت و غم خوار خانواده بود.
از زمانی که بدنیا امده بود رفتار قدرت تغییر کرده بود و گفته بود آقا قدرت
دیگه دختر دار شدی باید خودت را یکمی جمع و جور کنی .
وجمع جور کرده بود . این دختر شده بود نقطه ضعفش هر چه که میگفت انگار
توی دهن بابا نه نبود فرزین بارها شده بود که خواسته هایش را از
زبان ترانه به بابا رسانده بود و نتیجه هم گرفته بود.
و وقتی فرزین عروسی کرده بود فرمانده خانه ترانه بود و ترانه.
در شب عروسی ترانه یکی دوبار نم اشک را میشد در چشمان قدرت حس کرد
اما خودش را نباخته بود. تا دو سه هفته بی حوصله و سردرگم بود.
اما یواش یواش عادت کرده بود. بعد از رفتن ترانه تنها شده بودند .
بارها با هم راجب گذشته صحبت کرده بودند. خاکسترها را از روی آن
تکانده بودند ودر بستر آن غوطه ور شده بودند.
یک عمر زندگی بین آنها پیوندی ناگسستنی ایجاد کرده بود که تنها مرگ
میتوانست آن را بگسلد واینک مرگ از راه رسیده است و گلاب
مانده است و دنیایی از خاطرات و تنهایی.
عمه و عمو با بچه هایشان از راه میرسند دوباره شیون وزاری خانه را پر میکند .
ساعتی بعد مهیا رفتن می شوند. جنازه را داخل آمبولانس قرار میدهند
و قطار ماشین به سوی بهشت زهرا براه افتاد .
آمبولانس میرفت اما یاد و خاطره در خانه جا مانده بود .

به پیشواز بهار

2006-03-14T15:45:00.000+03:30

بهار
ریشه در خاک
جشن رویش تاک
شبنم سرد سحرگاه
برتن لطیفه غنچه
ریزش اشک از چشمان آبی
رویش عشق در قلب طبیعت
حس شادی
نو شدن
زیبا شدن
خیس باران
سبز
اینک بهار

زن و سیگار

2006-03-06T15:47:00.000+03:30

هشتم مارس روز جهانی زن و روز جهانی یک روز بدون سیگار
چه اتفاق میمونی
برای اینکه به میمون بودن این اتفاق بیشتر پی ببریم بهتره ویژگیهای انها را
با هم مقایسه کنیم مثلا :
سیگار چاق اصلا خوب نیست . بد قواره به نظر میاد کلفت و گنده اش خفه
کننده است
سیگار جنسی لطیف دارد و شکننده است نباید ناجور بهش دست بزنی و
بیش از اندازه بهش فشار بیاری
بعد از یک مدت سیگار کشیدن بهش عادت میکنی و دیگه اون مزه اولیه رو
بهت نمیده
بعضی مواقع از بس سیگار میکشی حالت ازش بهم میخوره ولی بازم
میکشی
مواقعی که سیگار نداری و تو خماریش گیری به هر دری میزنی تا یک نخ
سیگار پیدا کنی و بکشی حتی بعضی مواقع که فشارت دیگه خیلی زیاد
میشه از ته سیگار دیگران هم استفاده میکنی
هزار بار به خودت فحش میدی و میگی دیگه طرفش نمیروم و دست بهش
نمیزنم اما با اولین چشمک سیگار و با اولین بهانه پاهات شل میشوند و
باز میروی سر وقتش
میبینید چقدر به هم شبیهند حالا موارد دیگه ای هم هست که نگفتنش
بهتره
پس این روز میمون و خجسته رو به همه زنها و اونهایی که میخواهند یک روز
سیگار نکشند تبریک میگم.

از روی دلتنگی

2006-03-05T13:10:00.000+03:30

گاهی اوقات یجور دلتنگی چنگ میزنه به تخت سینه ات و هر
کاری میکنی ول کن ادم نیست. یجوربی حالی و رخوت یجور
بی حوصلگی و کسالت گریبا نتو میگیره و ول کن هم نیست
نه حال داری کسی رو ببینی نه میخوای با کسی صحبت کنی
نه کسی به تو چیزی گفته نه موردی برات پیش اومده، نه حدیثی
نه حادثه ای ، هیچی و هیچی فقط بی حالی و دمق
شاید مرده باشم و خبرندارم ،دور و اطراف که برام معنی نداره
هیچ چیزی هم که حالم و عوض نمی کنه پس شاید یه چیزیم شده
خودم خبر ندارم . انگار این حالت هم برای خودش یک دوره ای
داره و تا این دوره طی نشه حالت به نشه
قافیه رو توی این بی حالی حال میکنی ، فکرکنم (مگه مرده ها هم
فکر میکنند ؟ نمی دونم شاید !!)شاعرها هم توی یک همچین حال
و هوایی شاعر میشوند. بگذریم
شاملو خوش گفت : دلتنگی های ادمی را باد افسانه ای میخواند
و هر دانه اشکی ...........

چهارشنبه سوری و چهارشنبه کوری

2006-02-26T10:33:00.000+03:30

الف : برای چه کسانی چهارشنبه سوریست
برای همه آنانی که داشتن هویت ملی یک دغدغه است
برای همه آنانی که شادی مردم شادی انهاست
برای همه آنانی که در طول سال با شادی این روز شادنند
برای همه آنانی که معتقدند این مردم به شادی نیز نیاز دارند
ب : برای چه کسانی چهارشنبه کوریست
برای همه آنانی که دغدغه هویت ملی ندارند
برای همه آنانی که شادی مردم رنج آنهاست
برای همه آنانی که پریدن از روی اتش یعنی کفر مطلق
ت : چه کسانی چهارشنبه سوری مردم را به چهارشنبه کوری تبدیل میکنند
آنانی که فقط به فکر شادی خود هستند ودیگران اصلا برایشان مهم نیستند
آنانی که شادی را فقط در ترکاندن هر چه که هست میبینند حتی ترکاندن خودشان
آنانی که با دستگیری تر و خشک این روز را به کام مردم زهر میکنند

ما ومترو

2006-02-25T10:13:00.000+03:30

فشار قبر و متروی تهران
نمیدانم از متروی تهران استفاده میکنید یا نه . ولی اگر مثل من مسافر همیشگی این ره آورد
تکنولوٍژی برای شهرهای بزرگ باشی میفهمی که چه میگویم
متروی تهران آیینه تمام نمای خصلتهای ما ایرانی هاست اگر باور ندارید یک روز به مدت
چند دقیقه در ایستگاه توپخانه به مناظری که بوجود میاید بنگرید تا درک کنید چه میگویم
یک روزصبح
صبح خیلی زود به سوی محل کار براه افتادم . خیابانها از ابتدای روز مملو از ماشین است
اتوبوسهای شرکت واحد ، تاکسی ها ، مسافرکشهای شخصی ، سواری های تک سرنشین
کامیونهایی که رانندگانش دیر ازخواب بیدارشده اند ، مینی بوسها و اتوبوسهای کارخانجات
مینی بوسها ی مسافرکش همه و همه در ساعت اولیه صبح درخیابانند خیابانی مملوازماشین
و سروصدا و آلودگی . به سرعت به سوی مترو میروم یا شاید میدوم .زمان حرکت قطارها
را در ساعت اولیه صبح حفظ شده ام . به ایسگاه میرسم از پله ها با سرعت پایین میروم ،
پس از باطل کردن یک عدد بلیط مسافتی به سالن سوار شدن قطار رسیدم هنوز جمعیت ان
قدر زیاد نیست انگار قطار قبلی تازه ایستگاه را ترک کرده است . همه منتظرند گاهگاهی
بعضی ها که عجله دارند یا بی طا قت ترند سرکی از روی سکو به داخل تونل میکشند و
بلندگوها هم دایماً هشدار میدهند « از خط قرمز لبه سکو عبور نفرمایید » البته این تنها خط
قرمزی نیست که ازان عبورمیکنیم اصولا ما ازهرچه خط قرمز و چراغ قرمز ودایره قرمز
و گوجه قرمزو .... بگذریم . صداهای داخل تونل حکایت ازنزدیک شدن قطارمیدهد مردمی
که بروی صندلی ها نشسته بودند برخاسته و به لبه سکو نزدیک میشوند. پس ازتوقف قطار
مبارزه جهت سوار شدن آغاز میگردد. همه سعی می کنند دیگری را کنار زده و خود زودتر
سوار شوند اما جمعیت داخل واگن نیز به علت فشرد گی بیش از حد مقاومت نشان میدهد در این
میان انها که میخواهند پیاده شوند کارشان از همه مشکلتر است انها هم باید بر مقاومت داخل
واگن و هم بر فشار افراد بیرون غلبه کنند خلاصه شلم شوربای است که تا نبینی ندانی . اما
از همه خنده دارتر رفتار مامورین انتظامات مترو است انها که از هجوم جمعیت مستاصل
شده اند با فشار اوردن به پشت ادمهای لای درمانده وزدن مشت و لگد به درقطارمی خواهند
هر چه سریعتر درب قطار بسته شده تا جا برای قطار بعدی باز شده و داستان مجدداً تکرار
شود.اما داخل واگنها قصه دیگری است انچنان ادمها بهم چسبیده وفشرده شده اند که تشخیص
دست و پا و سرشان از همدیگرمشکل میباشد نفس کشیدن دران محیط واقعاً طا قت فرساست
چنان به شکم و سینه ات فشار میاید که حالت تهوع میگیری به قولی اینجا تمرینی است برای
تحمل فشار قبر

موسیقی و فوتبال

2006-02-21T12:16:00.000+03:30

چه میکنه این فیفا با آهنگ آرش وعلی گیتور وشاهکار یک شلقمه ای بشود که
خودت کیفشو ببری
فوتبال . موسیقی
همینجوری موسیقی در برهوت هست و فوتبال هم درحال تحریم شدن وای بحالای اینکه
گروه بالا بخواهد برای ایران درجام جهانی بخواند یا زبونم لال برقصد حتما وصد البته
حتما ما اجازه پخش اینگونه اهنگهای مبتذ ل را همانطور که در داخل مملکت ندادیم در
خارج از انهم نخواهیم داد و در صورت انجام این عمل شنیع و ضد اخلاقی روابط خود
را با فدراسیون جهانی قطع کرده وتقییرات کلی ! در فوتبال ایجاد می نماییم از جمله
گلر را میکنیم عقب دار
بک را میکنیم زیر توپ زن
هافبک میشود توپ رقصان ببخشید توپ گردان
فوروارد میشود جلودار
مربی هم چارودار

کنکور . ما و بچه ها

2006-02-20T12:21:00.000+03:30

بابای بچه میگه: ما خودمان افتادیم و بلند شدیم بابا و ننه مان خبر نشدن ما کی درس خواندیم و کی

دیپلم گرفتیم اگه اینقدر که خرج شما شده خرج ما میکردند الان پرفسور بودیم. و پیش خودش میگه

حالا که قراره دو میلیون تومن خرج ثبت نام کنکور یکسالش رو بدم اونم باید حتما رشته موشک

پرانی دانشگاه ناف تهران قبول بشه وگرنه اینجوری میشه واونجوری میشه واونقدر به بچه فشار

میاورند که طرف در بهترین حالتش افسردگی میگیره و حالا خر بیارو دوا و دکتر بار کن یعنی

توقع باباهه به اندازه پولی که خرج کرده نه به اندازه ظرفیت طرف .این یه جورشه

یه جور دیگه هم اینه : باباهه میره هر چی هزینه است پرداخت میکنه هر چی طرف خواست

دو برابرشو بهش میده فلان موسسه سرشیره مالی تضمینی کنکور دو میلیون تومن بهمان مدرسه

تنقیه دروس یک میلیون تومن اقا معلم خصوصی ساعتی پنجاه هزارتومن خانم معلم نیمه خصوصی

ساعتی چهل هزار تومن خلاصه کلی هزینه اخرشم طرف حتی دانشگاه غاز چرانی دوغوز تپه هم

قبول نمیشه

اما ما چی؟ مایی که نه اونیم و نه این یعنی خدا وکیلیش نه اینقدرداریم که بریز و بپاش اینجوری

کنیم و نه توقع ما اونقدر زیاده.مایی که اعتقاد داریم بچه باید روی پای خودش بایستد و استقلال

عمل داشته باشه مایی که از بچه هامون انتظار داریم خودشون با شند. وقتی که میبینی طرف حتی

نسبت به اینده اش هم بی تفاوت است وعلیرغم گفتگوی فراوان انهم از نوع گفتمان بین نسلین

باز هم به هیچ صراطی مستقیم نیست و همچنان مرغش یک پا دارد و بر طبل خودش میزند

ما باید چه کنیم

باران

2006-02-19T08:27:00.000+03:30

زمین

تشنه آب

با شیارهای کج و معوج

بی نظم

گسترده بر منظر جشم

باران

قطره قطره

سیراب میکند

تشنه گاه قاچ خورده

صبوری را

جوانه ها

سبز

پراکنده

می رویند

و رویش را

بشارت می دهند

اه اگر باران ببارد

دیباچه

2006-02-18T09:15:00.000+03:30

دغدغه بودن

مطرح بودن ومثمر ثمر بودن یکی از نیازهای روحی انسان است که باید بدان پاسخ گفت

این نیاز به فراخور سن و سال وشدت و ضعف ان و بدور از جهت گیری مثبت یا منفی

ان در آدمی وجود دارد

سالها پیش در دوران نوجوانی این حس باعث گردیده بودکه خودرادرزمینه های گوناگون

بیازمایم از شعر و موسیقی گرفته تا ورزش . از سیگار گرفته تا سیگاری . از عشقهای

دوران نوجوانی تا روابط عمیق رفیقانه. خلاصه در حال ازمون تست و خطای روزگار

و ناگهان انقلاب . انقلاب بود و انقلاب شد

در ان دوران وپس از ان با تحولاتی که در عرصه فرهنگی و اجتماعی و سیاسی جامعه

بوجود امد اگر باز دنبال توپ میدویدی یا لنپن بودی یا ضد انقلاب میشدی روابط اجتماعی

بر اساس ایدیولوژی پی ریزی شد شعر و موسیقی می بایست تهییج کننده و انقلابی باشد

وگرنه بدرد سطل زباله می خورد و سیگار ابتدای روشنفکری بودوعشق ابتدای حماقت

در ان دورانی که چهره ها همه برافروخته و اندیشه ها همه اتشین بود من جوان 18 . 17

ساله همراه جریان اب در حال شنا

در یکی ازهمان روزها نوشته ای را نزد فردی از چهره های مطرح ان موقع که محاسنی

: سفید کرده بود برده و نظرش را جویا شدم پس ار چندی پاسخ چنین بود

"" اندشه هایت کافکایی است ( بیچاره کافکا ) وسپس بعد از کلی راهنمایی در کلام "

"" اخر گفت : اگر توانستی 40 سال بنویسی و هیچ نگویی ان موقع به اینجایی که ""

من هستم میرسی پس قید نوشتن را بزن برو دنبال زندگی

هیجانات انقلاب و پس از ان در گیریهای بعد از انقلاب جنگ ترورهای خیابانی و غیره

تا پایان دهه شصت ما را با خود برد

زمانی به خود امدم که سی سال سن داشتم و ازدواجی و فرزندی و در این میان دوازده

سال از عمرم که گم شده بود و هیچوقت پیدا نشد

دغدغه بودن اما هنوز علیرغم همه سرکوبها . فراموشیها در نهانخانه ذهن زنده بود و

می تنید و می تنید

دوران پس از جنگ به سختی گذشت سختتر از قبل . زندگی روز مرگی باز

بینی سالهای گذشته . اشتباهها . خدمتها . خیانتها و زبان بسته و ذهن تبدار و او همچنان

می تنید

تا رشد تحولات الکترونیک و ارتباطات در جامعه و خیزش مجدد روح خفته و ذهن

سرکوب شده و امید برای یافتن راههای جدید جهت پاسخ گفتن به نیاز درون

کامپیوتر و اینترنت . شبکه جهانی و وبلاگ گردی و سراخر سر آغاز وبلاگ نویسی

خر مهره ای در این بازار مکاره که شاید مشتری خود را بیابد

برای شروع

2006-02-15T15:46:00.000+03:30

جوان دیروز

سلام

جوان دیروز را انتخاب کردم چون احساس می کنم نسل من هنوز باور ندارند که دوران جوانی سپری گشته است

دورانی که بسیاری از انان حتی متوجه گذرش نشده اند

گذری همراه با عشق و ایمان و ارمان . رنج و درد و یاس . شکست و پیروزی و در نهایت ناامیدی و امید

مجموعه ای که بایسته قرنی است اما برای نسلی

نسلی که در جوانی سودای میانسالی داشته و در میانسالی سودای جوانی

نه خیال شعار دارم نه حمایت نه دلسوری فقط میخواستم از نسلی بگویم که همه ان مجموعه اش را در یک هجمه

تاریخی در حال ساییدن و سابیدن و فراموشی میبیند